Innocence of Cocoa !!!

Όλα ξεκινάνε από έναν απλό καφέ τελικά !
Μπορείς να βρίσκεσαι στο σπίτι, στο δρόμο,στο λεωφορείο ή στην καφετέρια με τους φίλους σου! το μόνο σίγουρο είναι ότι με την συντροφιά ενός ζεστού καφέ, θα έρθουν στην επιφάνεια οι σκέψεις και οι προβληματισμοί σου, θα αφεθείς στην χαλάρωση της στιγμής και το μυαλό σου θα πλημμυρίσει με νέα ή παλαιότερα προσχέδια σκέψεων.

Κάτι παρόμοιο μου συνέβη και σήμερα και στάθηκε αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο.
Βγήκα λοιπόν για καφέ με μια φίλη μου ( Ας την πούμε Χαρά ), μια ευκαιρία να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις εδώ στην Ελλάδα είναι τελικά ο καφές ! Φυσικά ο χειμωνιάτικος καιρός , τα ζεστά ροφήματα και η χριστουγεννιάτικη μουσική ευνοούν την συζήτηση για σχέσεις !
Οπότε και ξεκινήσαμε...
Η Χαρά είχε το εξής "πρόβλημα" λοιπόν, τις αρέσει ένα παιδί ( πολύ ) αλλά έχει πάει να σπουδάσει αλλού και νομίζει ότι δεν θα τον ξαναδεί ( λες και δεν θα ξαναγυρίσει ) αλλά το θέμα δεν είναι αυτό! είναι ότι δειλιάζει να του στείλει ένα απλό μήνυμα, ένα "γεια τι κάνεις ; " και έτσι μένει να περιμένει την "θειά φώτιση" όπως την ονομάζω εγώ, μόνη και άπραγη !
Και εδώ τρώω την φλασιά ! και μου δημιουργείτε το ερώτημα της ημέρας !!!!
Εμείς οι γυναίκες που έχουμε γίνει τόσο χειραφετημένες και ισότιμες με τους άντρες, δειλιάζουμε τόσο να εκδηλώσουμε τα συναισθήματα μας , με την δικαιολογία "αυτός είναι ο άντρας και αυτός πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα"! Πολύ βολικό αλήθεια ! Ισότιμες σε όλα, άνισες στον έρωτα!

Και εδώ έρχεται και η δεύτερη απορία ! Πότε άρχισε να παρεξηγείτε το "πως είσαι; " , "τι κάνεις; "
"όλα καλά ; "  Γίναμε αλήθεια τόσο πρόστυχοι που φοβόμαστε μην πάρουν το ενδιαφέρον μας με τον λάθος τρόπο ή τόσο δειλοί που η ιδέα και μόνο της απόρριψης στην καλοπροαίρετη ερώτηση μας μας τρομάζει ;
Απομακρυνόμαστε απ τον εαυτό μας και από τους άλλους καθαρά από φόβο ! Η ευτυχία μας θυσιάζεται στον βωμό της βολικής μοναξιάς. Της μοναξιάς που δεν ζητάει "ψυχικά" ανταλλάγματα αλλά αγκαλιάζει όλη μας την ύπαρξη σαν ένας αόρατος μανδύας, μας καθορίζει και μας αλλάζει, μας πείθει ότι είναι καλύτερα έτσι, μέχρι να ξεχάσουμε ! να ξεχάσουμε πόσο υπέροχη είναι η συντροφιά και πόσα άλματα πίστης αξίζει ! αλλά στην εποχή που ζούμε , ποιος έχει όρεξη για άλματα αλήθεια;

Και έτσι συνεχίζουμε να μένουμε μόνοι , μόνοι ψυχικά !
Και οι σκέψεις μας περιορίζονται και ανακυκλώνονται στον εβδομαδιαίο μας καφέ!
Και τίποτα δεν αλλάζει...
Και όλα μένουν ίδια...
Μέχρι όλα να ξαναρχίσουν όλα από έναν καφέ τελικά !