Μέρες σαν κ αυτές κοιτάω μπροστά, βλέπω το μέλλον να αχνοφαίνεται πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη και γεύση γλυκιά σαν μελομακάρονο.
Υλικό ένα! αισιοδοξία... ίσως και μια τζούρα τρέλα για τους πιο τολμηρούς.
Κ όμως, πολύ εύκολα μας χαλάει αυτή η "συνταγή " , ρυθμίζουμε τον φούρνο λίγο πιο ψηλά, ξεχνάμε τα υλικά μας πιο πολύ ώρα απ όσο πρέπει ! το βγάζουμε καμένο και πατσαβουριασμένο στο γιορτινό μας τραπέζι, ντρεπόμαστε γι αυτό που παρουσιάζουμε και καθόμαστε σιωπηλοί , μην ξέροντας πως να δικαιολογήσουμε την τόση ανικανότητα !όση ώρα όμως οι άλλοι κοιτάνε τα αποπαίδια με αποστροφή εμείς θυμόμαστε "εκείνα" τα Χριστούγεννα, "εκείνη" την αθωότητα, ένα χαμόγελο και η τελευταία μπάλα μπήκε στο δέντρο μας !!! επιτέλους όταν ο καιρός ανοίγει , ορμάμε στην μάχη πάνω απ τα αποκαΐδια μας, αυτά που εμείς μαγειρέψαμε,εμείς κάψαμε! Και ψάχνουμε σαν λυσσασμένοι ένα κομμάτι που έχει γλυτώσει , που είναι ακόμη γλυκό , που μπορούμε να το απολαύσουμε παρά τα απορημένα και αηδιασμένα βλέμματα των γύρω μας! Σαστισμένοι βάζουμε το χέρι στην τσέπη μας, κάτι είχαμε εκεί που το είχαμε ξεχάσει! παλιό και τσαλακωμένο , ένα χαρτί που εμείς είχαμε κάποτε γράψει και ίσα ίσα ξεχωρίζουν πια τα γράμματα...
Αισιοδοξία...και μια δόση τρέλας! για τους πιο τολμηρούς!
Και τότε επιτέλους....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου