Toxic People alert !!!

Ο "φίλος" απ το δημοτικό, ο γείτονας στο απέναντι σπίτι , ο μακρινός ή στενός συγγενής, ακόμη και ο άγνωστος που τυχαία σκούντηξες στον δρόμο! Όλοι αυτοί μπορούν να ταιριάξουν απόλυτα στο προφίλ ενός τοξικού ανθρώπου.

Όμως ποιοι είναι στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι ; γιατί τους ονομάζουμε τοξικούς;

Με αυτό τον όρο χαρακτηρίζουμε πολύ απλά όλους αυτούς που με μαγικό τρόπο  και μοναδική ικανότητα καταφέρνουν να μας ρίξουν ψυχολογικά κ με πολύ απλά λόγια να μας χαλάσουν την μέρα! 

Ξεχωρίζουν τις περισσότερες φορές σαν την μύγα μες στο γάλα

Η ζηλιάρα κολλητή, ο ανταγωνιστικός συνάδελφος, ο σκυθρωπός γείτονας.

Λειτουργούν συνήθως μόνοι ( δύσκολα θα τους πετύχεις σε ομάδες γιατί ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να ανεχθούν το "είδος" τους) και πολλές φορές ίσως καταφέρουν να καμουφλαριστούν ικανοποιητικά ώστε να δυσκολευτείς στην αναγνώριση τους.

Στοιχεία για να τους εντοπίσεις 

1 ) Δεν σου λένε ποτέ μια καλή κουβέντα ( "αυτό το κούρεμα σε χαλάει , αυτό το φόρεμα σε παχαίνει , αυτό το αμάξι δεν είναι καλό" )

2) Επιμένουν στην άποψη τους (για εσένα!!!;;;) και προσπαθούν να στην επιβάλουν ("έλα τώρα που δεν θες, αφού στο τέλος αυτό θα κάνεις , καλά μην επιμένεις σε πίστεψα τώρα" όλα αυτά πάντα με το απαραίτητο ειρωνικό ύφος ) ! θα στηριχθούν πάνω σε κάτι που τους έχεις εκμυστηρευτεί  ή σε μια αδύναμη στιγμή σου και κάθε τόσο θα στην υπενθυμίζουν.

3) Προσπαθούν πάντα να σε επισκιάσουν ( "καλά ε...έβαψα τα νύχια μου σήμερα και είναι φοβερά, καλά εσύ πως μπορείς να μην τα βάφεις!" ή "εγώ δουλεύω απ τα 18 μου , δεν θα μπορούσα να σπουδάζω ακόμη όπως εσύ" κλπ κλπ  ) μην προσπαθήσεις να υπερασπιστείς την θέση σου, είναι μάταιο να ανταγωνιστείς την επιμονή τους !

4) Μπροστά στους άλλους είναι Παναγίες! και δεν παύουν να σε επευφημούν για να δείξουν πόσο καλοί άνθρωποι είναι !

5) And last but not least ρίχνουν τα λεγόμενα "δολοφονικά βλέμματα"! που δείχνουν χωρίς πολλά τι πραγματικά νιώθουν για σένα !

Αν έστω και ένα απ αυτά ταιριάζει με κάποιον γνωστό σας,φίλο,συγγενή τότε απλά...ΤΡΕΞΤΕ! αποδεδειγμένα δεν μπορείτε να κάνετε πολλά με τους τοξικούς σας φίλους! απλά βγάλτε τους απ την ζωή σας ή περιορίστε όσο πιο πολύ μπορείτε τις επαφές μαζί τους !
Η μη-εποικοδομητική  "κριτική" δεν βοήθησε ποτέ κανέναν αγαπητοί μου... ;)

Oh Christmas t(f)ree!

Χριστούγεννα ! Ξέρετε εκείνη η μέρα που πρέπει να έχουμε ξυπνήσει το πρωί αναπηδώντας στο κρεβάτι με ένα χαμόγελο μέχρι τ αυτιά ! να τρέξουμε ξυπόλητοι μέχρι την κουζίνα και να απολαύσουμε το ζεστό κακάο που μας περιμένει στο τραπέζι .έξω χιονίζει και το τζάκι είναι αναμμένο! Το βράδυ ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο τραπέζι με συγγενείς ή φίλους και όλοι μαζί τραγουδάτε περιχαρείς γύρω απ την γεμιστή αχνιστή γαλοπούλα ?

Λίγο αμερικάνικη ταινία ε?

Ε ναι !

Οπότε αγαπητοί μου, που είστε τα Χριστούγεννα μόνοι , άρρωστοι , δουλεύεται , δεν έχετε καμία όρεξη στο φινάλε , μην απογοητεύεστε και μην παρασύρεστε απ το αμερικάνικο χολιγουντιανό όνειρο ! Σαν όλες τις άλλες μέρες του χρόνου και τα Χριστούγεννα παραμένουμε άνθρωποι , με τις παραξενιές μας, τις κακοκεφιές μας και τα προβλήματα μας!Για να μην παρεξηγούμε.. φυσικά και μας χρειάζεται το πνεύμα των εορτών , είναι μια ευκαιρία να περάσουμε καλά και να έρθουμε κοντά με τα αγαπημένα μας πρόσωπα! Όμως μην φρικάρετε αν δεν είστε όλοι μαζεμένοι γύρω απ το στολισμένο έλατο με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια να αντηχούν σε όλο το σπίτι και το Λαμπραντόρ της οικογένειας να κοιμάται στα πόδια σας ! 

Ότι και αν μας αρέσει να κάνουμε, είτε αυτό είναι τηλεόραση ,είτε μπαράκι, είτε καλή παρέα με φίλους και οικογένεια ! είναι αυτό που απολαμβάνουμε εμείς περισσότερο και πιστέψτε με αξίζει να το υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια! Αν σβήσουμε λίγο το λανθασμένος φτιαγμένο με τούλι συννεφάκι που μας έχουν δημιουργήσει θα δούμε το πραγματικό νόημα των ημερών.
Τρέξτε λοιπόν σε βουνά,λαγκάδια ή παραλίες! περάστε γιορτές μόνοι, με φίλους ή με οικογένεια ! Βγείτε έξω ή καθίστε σπίτι ! κάντε αυτό που σας γεμίζει! εσάς! όχι τους άλλους! Σβήστε απ το μυαλό σας τις "κονσερβοποιημένες" γιορτές ! και καλά να περάσετε.... ;)

Άνεργοι κ ωραίοι

Ανοίγεις τον Firefox ( αν ανοίγεις τον explorer ακόμη παρακαλώ μην συνεχίσεις την ανάγνωση ) και κλικάρεις την συνηθισμένη μηχανή αναζήτησης εργασίας που σχεδόν εδώ και ένα χρόνο τώρα φιγουράρει στα αγαπημένα σου, στέλνεις 5-6 βιογραφικά ρουτίνας, κλείνεις το υπολογιστή και τώρα περιμένεις... την έκανες την προσπάθεια σου και σήμερα.

Όλα αυτά ακούγονται πολύ οικεία ε ;

Χωρίς αμφιβολία είμαστε μια γενιά που μαθαίνει πάλι να ζει  η ανεργία αποτελεί πια μια κατάσταση εδραιωμένη για τα καλά στην καθημερινότητα μας. Δεν έχουμε πολλά , είμαστε ευχαριστημένοι με τα λίγα, ξέρουμε ότι δεν θα αποκτήσουμε πολλά, ξέρουμε να ζούμε με τα λίγα !
Έχουμε θυσιάσει πτυχία,ξένες γλώσσες,χρόνια μόρφωσης για το κάτι καλύτερο! στον βωμό του προσωρινού μισθού των 400 ευρώ στην θέση του ντελιβερά ! και πραγματικά τι να κάνεις ; αυτό που μπορείς !
Όμως φυσικά και δεν έκατσα να γράψω όλα τα παραπάνω χωρίς λόγο.
Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια παρατήρηση.
Εμείς που δεν έχουμε δουλειά, εμείς που θυσιάζουμε όνειρα και προσδοκίες , εμείς που ακροβατούμε μεταξύ φθοράς κ αφθαρσίας στην Ελλάδα του σήμερα, εμείς είμαστε εν τέλη αυτοί που βρίσκουμε και λύσεις, που περνάμε καλά ακόμη και με ελάχιστα, που χαμογελάμε σε πείσμα των καιρών πιο συχνά! κόντρα στην "εθνική κατάθλιψη" !
Δεν είναι φοβερό ; όταν μέσα στην κακοκαιρία βρεις αυτούς τους ανθρώπους που κρατάνε ακόμη ομπρέλες,όσο και αν τις έχει ταλαιπωρήσει ο καιρός! τρέχεις κοντά τους να προστατευτείς απ την μανία της φύσης ! Καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είναι η ευεργετική επίδραση τους , παίρνεις λίγο απ το κουράγιο τους, χαμογελάς! Τώρα, όσο ποτέ καταλαβαίνει ότι το "μαζί" υπάρχει γύρω σου, επιβιώνει , θέλεις να γίνεις και εσύ μέρος του. Πως συνδέονται όλα αυτά με την δουλειά ; φυσικά και συνδέονται ! όλα ξεκινάν από εκεί και περικλείουν τις πτυχές τις καθημερινότητας μας!

Και γιατί γράφω όλες αυτές τις φιλοσοφικές αρλούμπες ; "γιατί μπορώ" θα λέγαν μερικοί! "γιατί έχεις την πολυτέλεια" θα λέγαν άλλοι ! Ενστερνίζομαι και τις δύο απόψεις και θα συμπληρώσω "γιατί πιστεύω"! , από μας ξεκινάει η αλλαγή , καλή ή κακή ! επιλέγουμε να χαμογελάσουμε ή επιλέγουμε να κατσουφιάσουμε! και οι δύο αυτές επιλογές θα επηρεάσουν τους γύρω μας!  ! είναι πραγματικά καταπληκτικό ! επιλέγουμε! επιλέγουμε πως θέλουμε να επηρεάσουμε τελικά ; θετικά ή αρνητικά ;
Το ερώτημα τις χρονιάς φίλοι μου ! Και σας αφήνω εδώ...
:)

Το σύνδρομο του Χαμστερ

Ξεκινάμε την μέρα μας πίνοντας ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ !
 Πλενόμαστε, αρωματιζόμαστε,ντυνόμαστε και βγαίνουμε έξω !

"Έξω" ;

Αυτό το "έξω" είναι που με προβλημάτισε και μου έδωσε την αφορμή να γράψω αυτές τις γραμμές.

Στην σύγχρονη εποχή , που τόσο απλόχερα μας έχει ευλογήσει με τα αγαθά της , έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις , έχει ισοπεδώσει όλες τις δυσκολίες και μας έχει κάνει σχεδόν ελεύθερους κόπου, υπάρχει το εξής παράδοξο ! Είμαστε πιο εγκλωβισμένοι από ποτέ !

Μαθαίνουμε να ζούμε σε καθημερινά ,προσεκτικά σχεδιασμένα"μοτίβα",  φτάνει να ξέρουμε πιο είναι το λεωφορείο που θα μας πάει στον προορισμό μας! τα άλλα παραμένουν για μας ένα μυστήριο! και ούτε που αναρωτιόμαστε ποτέ, πως θα ήταν αν μια μέρα, κόντρα στην συνηθισμένη μας ρουτίνα ,κόβαμε εισιτήριο για μια άλλη γραμμή !; Φυσικά όλα αυτά αποτελούν μια μεταφορά ( αν και λειτουργεί και κυριολεκτικά πολλές φορές)

Πότε εγκλωβίστηκε τόσο ο νους μας; Επιδημία της εποχής ο εγκλωβισμένος νους! πότε κλείσαμε την ζωή μας σε στενά κουτιά τοποθετημένα σε καλά τακτοποιημένα ράφια  ντουλάπας;

Σήμερα που όλα είναι τόσο κοντά , φαντάζουν πιο μακρινά από ποτέ!

Ίσως είναι η βεβαιότητα του "άντε μωρέ, όποτε θέλω πάω", "που να τρέχω τώρα, πάμε όποια άλλη στιγμή θέλουμε" και φυσικά αυτή η σκέψη δεν μας ακολουθεί μόνο σε χιλιομετρικές αποστάσεις αλλά απλώνει τα πλοκάμια της σε κάθε έκφανση της καθημερινότητα μας! Γιατί είναι πια βαθιά ριζωμένη στο μυαλό μας, γιατί η σιγουριά της δυνατότητας μας αδρανοποιεί όλο και περισσότερο !

 Είμαστε πιο εγκλωβισμένοι από ποτέ !

Και δεν θα πάμε ποτέ εκείνο το ταξίδι , δεν θα κατέβουμε ποτέ με το  λεωφορείο σε εκείνη την άγνωστη πλευρά της πόλης με τις τόσο διαφορετικές εικόνες, δεν θα ξεφύγουμε ποτέ απ την ρουτίνα που μόνοι μας χτίσαμε γύρω απ την ζωή μας! Γιατί εξάλλου; αφού όλα είναι τόσο κοντά; αφού όποτε θέλουμε μπορούμε! 

Ουτοπικές σκέψεις θα πει κανείς για εμένα, ψευδαίσθηση αθανασίας θα πω εγώ για τους άλλους, και θα συνεχίσει ο καθένας την "ζωή" του.

Χριστούγεννα...one to one !

Μέρες σαν αυτές κοιτάω πίσω, μοσχοβολάει το σπίτι αρώματα περασμένων Χριστουγέννων και οι ψηλοί του τοίχοι αντηχούν αβίαστα γέλια.
Μέρες σαν κ αυτές κοιτάω μπροστά, βλέπω το μέλλον να αχνοφαίνεται πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη και γεύση γλυκιά σαν μελομακάρονο.
Υλικό ένα! αισιοδοξία... ίσως και μια τζούρα τρέλα για τους πιο τολμηρούς.

Κ όμως, πολύ εύκολα μας χαλάει αυτή η "συνταγή " , ρυθμίζουμε τον φούρνο λίγο πιο ψηλά, ξεχνάμε τα υλικά μας πιο πολύ ώρα απ όσο πρέπει ! το βγάζουμε καμένο και πατσαβουριασμένο στο γιορτινό μας τραπέζι, ντρεπόμαστε γι αυτό που παρουσιάζουμε και καθόμαστε σιωπηλοί , μην ξέροντας πως να δικαιολογήσουμε την τόση ανικανότητα !όση ώρα όμως  οι άλλοι κοιτάνε τα αποπαίδια με αποστροφή εμείς θυμόμαστε "εκείνα" τα Χριστούγεννα, "εκείνη" την αθωότητα, ένα χαμόγελο και η τελευταία μπάλα μπήκε στο δέντρο μας !!! επιτέλους όταν ο καιρός ανοίγει , ορμάμε στην μάχη πάνω απ τα αποκαΐδια μας, αυτά που εμείς μαγειρέψαμε,εμείς κάψαμε! Και ψάχνουμε σαν λυσσασμένοι ένα κομμάτι που έχει γλυτώσει , που είναι ακόμη γλυκό , που μπορούμε να το απολαύσουμε παρά τα απορημένα και αηδιασμένα βλέμματα των γύρω μας! Σαστισμένοι βάζουμε το χέρι στην τσέπη μας, κάτι είχαμε εκεί που το είχαμε ξεχάσει! παλιό και τσαλακωμένο , ένα χαρτί που εμείς είχαμε κάποτε γράψει και  ίσα ίσα ξεχωρίζουν πια τα γράμματα...

Αισιοδοξία...και μια δόση τρέλας! για τους πιο τολμηρούς!

Και τότε επιτέλους....

Innocence of Cocoa !!!

Όλα ξεκινάνε από έναν απλό καφέ τελικά !
Μπορείς να βρίσκεσαι στο σπίτι, στο δρόμο,στο λεωφορείο ή στην καφετέρια με τους φίλους σου! το μόνο σίγουρο είναι ότι με την συντροφιά ενός ζεστού καφέ, θα έρθουν στην επιφάνεια οι σκέψεις και οι προβληματισμοί σου, θα αφεθείς στην χαλάρωση της στιγμής και το μυαλό σου θα πλημμυρίσει με νέα ή παλαιότερα προσχέδια σκέψεων.

Κάτι παρόμοιο μου συνέβη και σήμερα και στάθηκε αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο.
Βγήκα λοιπόν για καφέ με μια φίλη μου ( Ας την πούμε Χαρά ), μια ευκαιρία να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις εδώ στην Ελλάδα είναι τελικά ο καφές ! Φυσικά ο χειμωνιάτικος καιρός , τα ζεστά ροφήματα και η χριστουγεννιάτικη μουσική ευνοούν την συζήτηση για σχέσεις !
Οπότε και ξεκινήσαμε...
Η Χαρά είχε το εξής "πρόβλημα" λοιπόν, τις αρέσει ένα παιδί ( πολύ ) αλλά έχει πάει να σπουδάσει αλλού και νομίζει ότι δεν θα τον ξαναδεί ( λες και δεν θα ξαναγυρίσει ) αλλά το θέμα δεν είναι αυτό! είναι ότι δειλιάζει να του στείλει ένα απλό μήνυμα, ένα "γεια τι κάνεις ; " και έτσι μένει να περιμένει την "θειά φώτιση" όπως την ονομάζω εγώ, μόνη και άπραγη !
Και εδώ τρώω την φλασιά ! και μου δημιουργείτε το ερώτημα της ημέρας !!!!
Εμείς οι γυναίκες που έχουμε γίνει τόσο χειραφετημένες και ισότιμες με τους άντρες, δειλιάζουμε τόσο να εκδηλώσουμε τα συναισθήματα μας , με την δικαιολογία "αυτός είναι ο άντρας και αυτός πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα"! Πολύ βολικό αλήθεια ! Ισότιμες σε όλα, άνισες στον έρωτα!

Και εδώ έρχεται και η δεύτερη απορία ! Πότε άρχισε να παρεξηγείτε το "πως είσαι; " , "τι κάνεις; "
"όλα καλά ; "  Γίναμε αλήθεια τόσο πρόστυχοι που φοβόμαστε μην πάρουν το ενδιαφέρον μας με τον λάθος τρόπο ή τόσο δειλοί που η ιδέα και μόνο της απόρριψης στην καλοπροαίρετη ερώτηση μας μας τρομάζει ;
Απομακρυνόμαστε απ τον εαυτό μας και από τους άλλους καθαρά από φόβο ! Η ευτυχία μας θυσιάζεται στον βωμό της βολικής μοναξιάς. Της μοναξιάς που δεν ζητάει "ψυχικά" ανταλλάγματα αλλά αγκαλιάζει όλη μας την ύπαρξη σαν ένας αόρατος μανδύας, μας καθορίζει και μας αλλάζει, μας πείθει ότι είναι καλύτερα έτσι, μέχρι να ξεχάσουμε ! να ξεχάσουμε πόσο υπέροχη είναι η συντροφιά και πόσα άλματα πίστης αξίζει ! αλλά στην εποχή που ζούμε , ποιος έχει όρεξη για άλματα αλήθεια;

Και έτσι συνεχίζουμε να μένουμε μόνοι , μόνοι ψυχικά !
Και οι σκέψεις μας περιορίζονται και ανακυκλώνονται στον εβδομαδιαίο μας καφέ!
Και τίποτα δεν αλλάζει...
Και όλα μένουν ίδια...
Μέχρι όλα να ξαναρχίσουν όλα από έναν καφέ τελικά !

Γιατί ποτέ δεν θα κερδίσουμε μια διαφωνία με την μητέρα μας!

Μάνα είναι μόνο μια !!! εντάξει το δέχομαι..
Και όχι μόνο το δέχομαι αλλά το επικροτώ κιόλας μιας και τυχαίνει και εγώ να είμαι απ τα άτομα που πολλοί θα ονόμαζαν "μαμμόθρεφτο" ( όχι πολύ, για να μην παρεξηγούμαι :p )
Το ερώτημα που μου έχει δημιουργηθεί τώρα τελευταία και με τριβελίζει όλο και πιο συχνά είναι το εξής απλό! ( εντάξει και από προσωπική εμπειρία το παραδέχομαι χεχε )"Γιατί δεν θα κερδίσουμε ποτέ μια διαφωνία με την μάνα μας ;" και εννοώ πραγματικά να την κερδίσουμε ε...όχι χαζομάρες!

Μετά από μεγάλη σκέψη και συνδιάσκεψη με συγγενείς , φίλους και γνωστούς κατέληξα στα εξής απλά 5 συμπεράσματα που σας παραθέτω.
 
1) Πρώτο και καλύτερο...Παίζει το χαρτί "γιατί το λέω εγώ" οπότε το δίκιο σου το έχασες μην το ψάχνεις. ( αφού το λέει εκείνη ντε..)
2) Αν η συζήτηση τείνει να πάει προς το μέρος σου , θα την διακόψει με κάποιο τρόπο και θα σου κρατήσει "μούτρα" ,μέχρι να αισθανθείς άσχημα που μάλωσες με την γλυκιά μανούλα ( άκαρδε !!! ) και να της ζητήσεις συγνώμη ( ούτε εσύ ξέρεις γιατί ε; πες συγνώμη τώρα και μην μιλάς )
3) Μπορεί πάντα να βάλει τα κλάματα γιατί ο θεός της έδωσε τέτοιο παιδί, που δεν την εκτιμά και δεν την σέβεται αλλά πάνω απ όλα δεν την ακούει ! ( εκείνη που χαράμισε τα νιάτα της, φίλησε κατουρημένες ποδιές, κόλλησε ανεμοβλογιά εξαιτίας σου κλπ κλπ ) οπότε νιώσε και τύψεις τώρα...για το σωστό της άποψης σου πάλι, ούτε συζήτηση, κλάψε το !
4) Έχει υποστήριξη! Τι τον παντρεύτηκε τον πατέρα σου εξάλλου ; για να δημιουργήσουν μαζί την dream team ! Σε ακραίες περιπτώσεις πάντα μπορεί να στραφεί στο έτερον της ήμισυ και να βρει συμπαράσταση ( σίγουρα θα βρει...dream team λέμε ) οπότε εκεί που είχες να κάνεις με έναν, τώρα ουπς! να και ο δεύτερος. Τρέξε να κρυφτείς !!!  ( αυτός ο κανόνας δεν ισχύει σε περιπτώσεις που διαφωνεί με τον στύλο του σπιτιού γιατί τότε η ομάδα στήριξης είσαι εσύ )
5 ) Και τέλος ! η μάνα έχει πάντα δίκιο γιατί απλά είναι η μάνα σου βρε!!!...θέλει το καλό σου ! και τα λέει όλα αυτά γιατί σε αγαπάει ( πως να διαφωνήσεις σε αυτό τώρα). Μην είσαι αντιδραστικός και κάνεις το αντίθετο για να της πας κόντρα ! ( τι εννοείς δεν το κάνεις γι αυτό και έχεις και εσύ την γνώμη σου ; μην βγάζεις γλώσσα! )

Μπορείς να πας προετοιμασμένος με μια τσάντα επιχειρήματα, όμως έχεις ήδη χάσει ! το ξέρεις καλά φίλε μου. Στο συγκεκριμένο θέμα η φύση σου έδειξε το σκληρό της πρόσωπο, δέξου το τώρα που είναι νωρίς και μετρίασε τις απώλειες ( ένα "μανούλα" , ένα γλυκό φιλί  ή το αγαπημένο μου , ένα "βλέμμα-κουτάβι" πάντα πιάνουν και ζεσταίνουν την καρδιά της ). Μάνα είναι μόνο μια και δεν έχει άλλη στο τέλος τέλος ! οπότε...υπομονή και επιμονή!


Βέβαια το κείμενο έχει καθαρά χιουμοριστικό σκοπό και φυσικά όχι να τσαντίσει τις αξιολάτρευτες μανούλες ( θεός φυλάξει ) που τόσο αγαπάμε και αρεσκόμαστε να πειράζουμε ! ;)
Υ.Γ για το "βλέμμα-κουτάβι " απλά ρίξτε μια καλή ματιά στον σκύλο σας ( ή του γείτονα ) όταν έχει κάνει ζημιά ! δύσκολο να του αντισταθείτε ε ; αυτό το βλέμμα θέλουμε να πετύχουμε, πολλές πρόβες στον καθρέφτη του μπάνιου λοιπόν )

Ξεκινάμε

Δεν ξέρω από που να αρχίσω , ποτέ δεν ήξερα ! Ούτε που ακριβώς να σταματήσω..πάντα με συνέπαιρνε η στιγμή, είτε καλή είτε κακή με οδηγεί από μόνη της !
Ακόμη και τώρα, μένω να ακούω μουσική και να γράφω αυτές τις αράδες, χωρίς να είμαι σίγουρη γιατί το κάνω.
Μια ακόμη προσωπική δοκιμή θαρρώ.
Σαν όλες τις άλλες.
Θα προσπαθήσω να μείνω πιστή στο νέο μου "ατόπημα"
και ο καιρός θα δείξει...