Το σύνδρομο του Χαμστερ

Ξεκινάμε την μέρα μας πίνοντας ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ !
 Πλενόμαστε, αρωματιζόμαστε,ντυνόμαστε και βγαίνουμε έξω !

"Έξω" ;

Αυτό το "έξω" είναι που με προβλημάτισε και μου έδωσε την αφορμή να γράψω αυτές τις γραμμές.

Στην σύγχρονη εποχή , που τόσο απλόχερα μας έχει ευλογήσει με τα αγαθά της , έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις , έχει ισοπεδώσει όλες τις δυσκολίες και μας έχει κάνει σχεδόν ελεύθερους κόπου, υπάρχει το εξής παράδοξο ! Είμαστε πιο εγκλωβισμένοι από ποτέ !

Μαθαίνουμε να ζούμε σε καθημερινά ,προσεκτικά σχεδιασμένα"μοτίβα",  φτάνει να ξέρουμε πιο είναι το λεωφορείο που θα μας πάει στον προορισμό μας! τα άλλα παραμένουν για μας ένα μυστήριο! και ούτε που αναρωτιόμαστε ποτέ, πως θα ήταν αν μια μέρα, κόντρα στην συνηθισμένη μας ρουτίνα ,κόβαμε εισιτήριο για μια άλλη γραμμή !; Φυσικά όλα αυτά αποτελούν μια μεταφορά ( αν και λειτουργεί και κυριολεκτικά πολλές φορές)

Πότε εγκλωβίστηκε τόσο ο νους μας; Επιδημία της εποχής ο εγκλωβισμένος νους! πότε κλείσαμε την ζωή μας σε στενά κουτιά τοποθετημένα σε καλά τακτοποιημένα ράφια  ντουλάπας;

Σήμερα που όλα είναι τόσο κοντά , φαντάζουν πιο μακρινά από ποτέ!

Ίσως είναι η βεβαιότητα του "άντε μωρέ, όποτε θέλω πάω", "που να τρέχω τώρα, πάμε όποια άλλη στιγμή θέλουμε" και φυσικά αυτή η σκέψη δεν μας ακολουθεί μόνο σε χιλιομετρικές αποστάσεις αλλά απλώνει τα πλοκάμια της σε κάθε έκφανση της καθημερινότητα μας! Γιατί είναι πια βαθιά ριζωμένη στο μυαλό μας, γιατί η σιγουριά της δυνατότητας μας αδρανοποιεί όλο και περισσότερο !

 Είμαστε πιο εγκλωβισμένοι από ποτέ !

Και δεν θα πάμε ποτέ εκείνο το ταξίδι , δεν θα κατέβουμε ποτέ με το  λεωφορείο σε εκείνη την άγνωστη πλευρά της πόλης με τις τόσο διαφορετικές εικόνες, δεν θα ξεφύγουμε ποτέ απ την ρουτίνα που μόνοι μας χτίσαμε γύρω απ την ζωή μας! Γιατί εξάλλου; αφού όλα είναι τόσο κοντά; αφού όποτε θέλουμε μπορούμε! 

Ουτοπικές σκέψεις θα πει κανείς για εμένα, ψευδαίσθηση αθανασίας θα πω εγώ για τους άλλους, και θα συνεχίσει ο καθένας την "ζωή" του.